Geen naam voor Studio Sport

Mooier dan de vakantie in Zuid-Frankrijk was de heenreis ernaartoe. Pa en ma boemelden met een Simca 1100 over de Route du Soleil met mijn broers en ik achterin. Telkens als we een stad naderden speurde ik naar lichtmasten en de stadions die eraan vastzaten. Metz, Nancy, Lyon… Daar, in die stadions, speelde ik de wedstrijden van mijn leven. Scharen, sleepbewegingen, hakjes, alles lukte. De ogen van de mensen rolden uit hun kassen. Ze keken naar bewegingen die ze nooit eerder hadden gezien en zagen doelpunten die onmogelijk waren. Dat jaar werd Nederland Wereldkampioen. De topscorer van het toernooi zat op de achterbank van een Simca 1100, een mannetje van 8 met sandaaltjes aan en een trekdrop in zijn mond. Ik wilde profvoetballer worden. Of ik goed genoeg was, daar hield ik me niet mee bezig. Wat me zorgen baarde was mijn achternaam, De Redelijkheid. Geen naam voor een voetballer dacht ik, geen naam voor Studio Sport. Krol, Haan, Rep… De Redelijkheid. Vreemde naam, veel te lang ook. Een andere achternaam dan maar. Ik ben copywriter geworden. Een man van woorden en namen. Maar die ene naam, mijn voetbalnaam, die heb ik nooit bedacht. Daar ging het fout.

mannetetje met bal bij lichtmast

De officier

J_accuse_titre

Boek over de ten onrechte van spionage beschuldigde en verbannen Joodse legerofficier Alfred Dreyfus. Zola nam het voor ‘m op en beschuldigde de Franse staat. Hoorde er voor het eerst van op de middelbare school. Geschiedenis, mevrouw Quaedvlieg. Goed verhaal maar het drong niet tot ons door. Alsof je met met een regenpak onder de douche staat. Het boek leest lekker en is knap geschreven. Je slaat de bladzijden licht om.