Takkepen

“Kijk, wat is dat?”, zei ik tegen mijn nichtje van vier.
“Een tak!”
“weet je het zeker?”
“Ja!”
Ik pakte de tak en schreef haar naam ermee in het zand.
“Het is een pen”, zei ik.
“Nee, een tak.”
“Het is een pen. Je kan er toch mee schrijven?”
Daar moest ze even over nadenken.